*Hani nerede, pehlivan güreşlerine sevdalı delikanlılar, ceviz ağacının dallarında sallanan güler yüzlü çocuklar, tü­tün dizen al yanaklı gelinler, kuyulardan su çeken servi boylu kızlar nerede, nerede?* diye sordu Feriştah nine.

Yaylam, canım yaylam! Ben de sana olan tutkumu özlemimi anlattım.

Ben anlattıkça o ağlıyordu. Sevinç gözyaşlarıydı biliyorum.

Buğulu gözlerinden sessizce süzülen gözyaşlarını sildi, ku­rumuş, buruşmuş nasırlı elleriyle.Avludaki ocağa yığdı çırpıları, yığdı olabildiğince.

*Yeter, yeter* dedimse de duymuyordu artık. Ateşledi, sa­vurdu dumanını. Ben varım, biz varız diye haber saldı dört bir yana. Sürdü dibek kahvesini çırpı ateşine. Yudumladı, yudum­ladık.