İstanbul Sanat Dergisi, yeni yılın ilk sayısında sanatın tarih, bellek, piyasa ve kamusal alanla kurduğu çok katmanlı ilişkiyi, kapsamlı dosyalar ve özgün söyleşiler eşliğinde merceğine alıyor. Bu yeni sayı, sanatı yalnızca estetik bir üretim alanı olarak değil; toplumsal, kültürel ve etik bir düşünme zemini olarak konumlandırıyor.

Yeni sayının kapağında, Osmanlı Hanedanı’nın yaşayan mirasını çağdaş bir vizyonla yorumlayan Serra Hanım Sultan bulunuyor. ARTHILL çatısı altında yürütülen çalışmalar ise imparatorluk estetiğinin, nostaljik bir hatıra olmanın ötesine geçerek küresel ölçekte temsil edilen bir kültürel mirasa dönüşüm sürecine ışık tutuyor. Bu sayıda ayrıca, “Sedef Alp Koleksiyonu Eserleri Sergisi” de özel bir içerikle yer alıyor. Osmanlı sanatının estetik sürekliliğini koleksiyon perspektifinden görünür kılan sergi, kapak dosyasında ele alınan miras, temsil ve kültürel süreklilik tartışmasını somut eserler üzerinden derinleştiriyor.

SANAT PİYASASI VE KOLEKSİYONERLİK

Son sayının öne çıkan başlıklarından biri, sanat piyasasının güncel durumu. 2025’te rekor kıran tablolar ve yükselen sanatçı profilleri; müzayedelerde alıcı bulamayan eserler ve piyasanın mesafeli durduğu alanlar; Saffet Emre Tonguç imzası ve “Bir ev, bir tablo, bir servet” başlığıyla sanat-eser-değer ilişkisi; Barkın Kızılkaplan ile koleksiyonerlik, tüketim ve “sanatsal obezite” kavramları üzerine kapsamlı bir söyleşi, bu bölümde dikkatleri çekiyor.

SANATÇI DOSYALARI VE SÖYLEŞİLER

Bu sayıda, Türkiye’den ve dünyadan pek çok sanatçının üretim pratiği derinlikli dosyalarla ele alınıyor. Esra Tecimer, Barış Sarıbaş, Erçin Gül, Aylin Sankur, Evgenia Saré, Delman Matola, Ayla Qurbanova, Emma Burrow, Nathan Paddison gibi farklı kuşak ve coğrafyalardan sanatçılar, üretim süreçlerini ve düşünsel arka planlarını İstanbul Sanat okurlarıyla paylaşıyor. Japon çağdaş sanatçı 仙-sen dosyası, Doğu estetiğinin çağdaş sanatla kurduğu ilişkiye ışık tutuyor. Ahmet Güneştekin ile gerçekleştirilen röportajda ise sanatçı; hafıza, kimlik ve tarih arasındaki gerilimli ilişkiyi kendi sanatsal pratiği üzerinden değerlendiriyor. Sanatın hatırlatma ve yüzleştirme gücü, söyleşinin merkezinde belirgin bir şekilde hissediliyor.