Bazen hayat, en güzel hediyesini patileriyle getirir.
Kimi zaman içimizde kocaman bir boşluk olur, adı konmaz. 
Sessizliğe alışırız, eksikliğe tutunuruz. Sonra bir gün o gelir.
Gözlerinin içine bakar, hiçbir şey sormadan her şeyi anlar. Ve sadece varlığıyla içinizde tomurcuklar açtırır.
Bu hikâye, bir köpeğin hikâyesi değil sadece; aynı zamanda bir kadının hayata yeniden dokunma, cesaretinin, dostluğun, kabullenişinin en saf hâlinin hikâyesi. 
O, çiçeklerin adını bilmeyen biriydi belki ama o köpeğiyle birlikte hayatın kokusunu yeniden almayı öğrendi. 
En sevdiği bahar çiçeği, yürüyen bir kalpti. Bir kuyruğun ucunda neşeyle savruluyordu.