Bazı hikâyeler vardır; anlatıldıkça değil, sustukça derinleşir.
İpliksiz İğne tam da böyle bir yerden sesleniyor.
Bir takvim yaprağı kadar keskin bir tarihin, bir fotoğraf karesi kadar suskun bir yüzün içinde saklı kalmış bir hayat… Şubatın ortasında, soğuğun yalnızca havada değil, insanın içine kadar işlediği bir yerde başlıyor her şey. Bir evin içinde kopan fırtına, yolları kapatan kar, yetişilemeyen bir an ve geride kalanların omzuna bırakılmış ağır bir sessizlik…
Esra Yıldız, hatırlamanın ve unutamamanın arasında gidip gelen o ince çizgide yürürken, okuru da kendi hafızasının kıyılarına çekiyor. Anlattıkları kadar sakladıklarıyla, söyledikleri kadar suskunluklarıyla kuruyor metnini. Çünkü bazı acılar vardır; adı konulduğu anda eksilir, oysa o, eksiltmeden anlatmayı seçiyor.