Ehl-i Beyt’in on iki İmamı İnsanlığın karanlık ufuklarında parıldayan ilahî nurun halkalarıdır; her biri hakikatin bir kapısını, merhametin bir baharını açar gönüllere. Onlar, Allah Resulünün kalbinden ümmete miras kalan rahmetin canlı nefesleri, Kur’ân’ın susan değil yaşayan tefsiridir. İmam Ali’nin adaletle çarpan yüreği, İmam Hasan’ın affı, İmam Hüseyin’in canını Hakk’a adayan direnişi; İmam Zeynel Âbidîn’in gözyaşlarına boğulan secdesi, İmam Bâkır ve İmam Sâdık’ın ilimle ördükleri ufuklar; İmam Kâzım’ın zincirlerde bile tükenmeyen sabrı, Rızâ’nın gönülleri okşayan hikmeti hep aynı hakikatin yankısıdır: Allah’ın seçtiği önderler, kullarına rahmettir. Onlar zulme karşı doğruluğun dili, çaresizlere sığınak, karanlıklara ışık, susamış gönüllere kevserdir. İmamlar, gök kubbeye asılmış on iki yıldızdır; biri batınca diğeri doğar ve hidayet yolu asla sönmez. Sonunda Mehdî ile tamamlanacak bu ilahî yolculuk, insanlığa Allah’ın vaadidir: adalet, bir gün yine onların eliyle yeryüzüne bahar gibi dönecektir.