“İki deli bir araya gelmemeliydi,” dediler, ama onlar geldiler. Kendilerine bir dünya yarattılar.
Ozan, rüzgârla konuşan, gökyüzüne selam durduran bir adam. Elif, yıldızları cebinde taşıyan bir kadın. İkisi de orta yaşlı, kendi evrenlerinde yalnız, ama birbirlerinin gözlerinde sonsuzluğu bulduklarında, Zamanın Kapılarını aralıyorlar.
Bu roman, sadece bir aşk hikâyesi değil. Aynı zamanda bir varoluş sorgusu, bir içsel keşif.
Rüyaların içinde yürüyen, maskelerin ardındaki yüzleri gören, kalbin denizine dalan iki ruhun hikâyesi.
Eğer siz de bir gün bir kahvede otururken, yan masada iki kişinin sessizce birbirine bakıp gülümsediğini görürseniz… Belki de Ozan ve Elif’i görmüş olabilirsiniz.
Bazı hikâyeler, sadece kitaplarda değil, hayatın en sessiz köşelerinde yaşanır.