Hüsrev Hatemi yalnızca iyi bir hekim, bilge bir şair değil aynı zamanda eskilerin “mîrikelâm” dedikleri bir sohbet ustası…

Ders, sempozyum, iş yemeği ya da dost meclisi, onun için fark etmez: Bazen hisseli bir kıssa, bazen birkaç mısra bazen de bir kelime oyunuyla ortamın havasını değiştiriverir. Kimi zaman da bir peçetenin kenarına, minik bir kâğıt parçasına yazdığı cümleler muhatabının yüzünü güldürmeye yeter.

Elinizdeki kitap nev’i şahsına münhasır bir kültür insanı olan Hüsrev Hatemi’nin insanlar, şehirler, şiirler, hatıralar, nükteler ve hikmetlerle örülü o revnaklı sohbetlerinden okurların payına düşen...

1981 yılında Türk Tıp Tarih Kurumu Başkanı olan Süheyl Ünver Hoca ile bir grup Cerrahpaşalı, Kalender Orduevi’nde akşam yemeğine giderler. Salon çok kalabalıktır. Servis, kalabalık sebebiyle gecikmektedir. Bir piyaz getirilir, ana yemek gelmez. Hüsrev Hatemi, Süheyl Hoca’ya şu pusulayı yazar:

Ehl-i irfan kalırken niyaz mertebesinde
Biz Kalender’de kaldık piyaz mertebesinde.