(...)
 
“Heya gund riya me yek e, ka têra xwe biavêje ser kere, bi rehetî bimeşe.”
“Na, nabe! Ma ez li deştê barê xwe li kerê bikim, ez ê bi vî barî çawa derkevim çiyayên bilind?”
 
(...)
 
Ez çiyayî me, nikarim li van deştên çal bimînim. Ez nikarim xwe berdim nav keçikên gundê we yên dest bihine; wê ji bo te bibe derd… Wê bibêjin keçika qizilbaş hat û Hesen ji destê me girt; ev jî wê ji bo min bibe derd… Divê keça yoruk ji çiya danekeve gund, ji konan nekeve malan…Divê min qet tu nedîtibûyayî. Min tu dîtî, xwezî min bi ya te nekira lê ez çi bikim, ji bela gotinên te yên şîrîn, rûyê te yê biken, ev li me qewimî. De Hesenê min ê kej, wisa bihesibîne ku me hev du di xewnê de dîtiye û em ji wê xewnê şiyar bûne… Min berde ez herim çiyayê xwe!’
 
(...)