Önce kelimelerin cazibesine kapıldım. Çocukluğumdan beri en iyi oyun arkadaşım kelimelerdi. Kimi zaman defter aralarında saklı, kimi zaman okul kütüphanesinin raflarında. Ara ara farklı ilgi alanlarına yönelmiş olsam da hiçbiri beni kelimeler kadar tatmin etmedi. Çünkü kavgamda, hüznümde, sevincimde hep onlar yanımdaydı.
En çok, kelimelerle iç yolculuklara çıkmayı seviyordum. Sihirli bir değnek gibi elime kalemi alıyor, içim dışıma çıkana dek bırakmıyordum. Zamanla kelimeler ahenkle dans etti beyaz kâğıt üstünde. Şiir olup ağrıyan yanımı yazdılar. Nesir olup yine aynı yanımı anlattılar. Hep yazdılar, hep yazdırdılar. Her defasında içimdeki yük biraz daha hafifledi.