Saat 12.00 oldu, babam geldi. Dükkan sessiz... Garson ve komi arkadaşlar babamla aramızdaki diyaloğu Survivor eleme konseyini izler gibi nefeslerini tutarak takip ediyor. Ben göğsümü gere gere söze başladım: "Yahu baba," dedim, "Aşağıya bir indim, mutfak savaş alanı. Bu bulaşıkçı Bahri şöyle şöyle hatalar yapmış. Böyle şey olur mu? Bizim de bir itibarımız var!"
Babam kaşlarını çattı, "Haklısın oğlum, olmaz öyle şey. Peki, sen ne yaptın?" dedi. Benim beklediğim an geldi. Omuzları dikleştirdim, sesimi toklaştırdım: "Ne yapacağım baba?" dedim, "Kovdum gitti!"
Babamın yüzünde bir gülümseme belirdi. "Aslan oğlum benim! Gel şöyle bir öpeyim seni," dedi. Alnımdan öptü. Tabii benim gurur tavan, havam 2500!
Ama saniyeler geçti ki, babam o babacan tavrını bir kenara bırakıp, çok kararlı bir ses tonuyla seslendi: "Çocuklar! Getirin Bahri`nin bulaşık önlüğünü!"