Nazmi Bayrı’nın Güz Yüzü kitabında, insanın, doğanın yüzüne bakan ve gördüklerini dile getiren
öyküler yer alıyor. Günlük yaşamın, insan ilişkilerinin yansımalarıyla karşılaştığımız öykülerde
insan olmaya yönelik güçlü bir çağrıyı işitiriz. Bu bağlamda şehirden, doğadan kesitler ve izler
taşıyan öyküler, bireyin kendisiyle ve başkalarıyla ilişkilerini, sorunlarını ele alırken insana,
topluma yönelik eleştiriler ve sorgulamalar da ortaya koyar.
Doğaya bakarken insanı, insana bakarken doğayı gören ve varoluşumuzun anlamını düşündüren
öykülerde emeğiyle yaşama mücadelesini sürdüren insanlar dile gelir. Çocukluk anılarından
esintiler de taşıyan öyküler “ömrünün çiçek açan zamanlarını anımsamaya” çalışan yoksul
insanlardan, yoksulluktan söz ederken sınıfsal ayrımlara da dikkat çeker.
Mustafa Günay