Sadece haritalardaki bir koordinat değil, tarihin göğsüne saplanmış, paslı ve dirençli bir keder kıymığıdır Şatila. Gökyüzünün birbirine dolanmış kablolarla parçalandığı bu labirentte güneş, içeri girmek için beton binalardan izin istemek zorundadır. Burada zaman saatlerle değil, bir anahtarın paslanma hızıyla veya bir çocuğun babasından miras aldığı dönüş hayaliyle ölçülür.
Zabel Yılmaz, felaketini şık bir aksesuar gibi taşıyanların, kendi içsel Hindistan’ına yol alanların ve sessizliği en gürültülü hâliyle kuşananların sesini duyuruyor. Umudun tedavülden kalkmış eski bir para gibi ellerden kayıp gittiği bu sokaklarda hayat, yanlış tele asılan bir umut kadar ironik ve acımasızdır.
Sonunda hepimiz, miadı dolmuş hayallerimizin başında, güneşin yüzünü göstermesini bekliyoruz.