Kentin üzerine çöken toz bulutunun içinde, evlerin yarı yıkık duvarları arasında dolaşan rüzgâr, suskun bir ağıt gibi esiyordu. Gazze’de sabah dediğin, artık güneşin doğuşuyla değil; dumanın yön değiştirmesiyle anlaşılır olmuştu. Güneş doğmaya çalışır, ama gökyüzüne tutunamazdı.
Ve ben, ilk kez o gün, gözyaşlarımın bu kadar ağır olabileceğini öğrendim.