Sessizlik içinde uğuldayan ateşböcekleri yorgunluğumu dindiriyor. Sinirlerim biraz yatışıyor. Uzaklaşan bir ağrı var bedenimde. Bedenim yaşananların tortusu gibi. Bazen yüzeyde kalan bazen dibe vuran bir tortu halinde kendi başlangıcıma yüzüyorum. Geçmişin imgeleri, ellerime kollarıma takılan yosunlar, ürpertici derinlik. Ruhumun henüz biçimlenmemiş diğer parçası. Devingen, yumuşak ve serin...

Nilüfer Altunkaya, Görüş Mesafesi’ndeki öykülerinde; belleğin güvenilmez koridorlarından gündelik hayatın küçük sarsıntılarına, yalnızlıktan aileye, kayıptan yeniden tutunma çabasına uzanıyor. Sıradan görünen hayatların içindeki çatlaklara yaklaşıyor; insanın kendinden, geçmişinden ve başkalarından sakladıklarını incelikle görünür kılıyor.