‘Hayatın sert kayaları yalnız sokaklarda değil. Kimileyin mutfakta durum kimileyin işyeri bahçesinde., kimileyin de bir hastanede. Kimileyin de birinin dilinde tek bir buyruğa dönüşür: ‘Gülme’
Gece yarısı evden çıkan bir kadının titremeyen adımları, hastanelrde ‘ilk altmış’a girmeye çalışan bedenlerin uykusuzluğu, Pazar gününün kaçışa dönüştüren çatışma, çocukların oyununda bile beliren diktatörlük…Bu öykülerde ev, kimileyin ekmek değil, bekleyiş….ÖZDEN ÖZÜTEMİZ