Elif, yıllar önce eşi Hasan’ın ardından beş çocuğuyla baş başa kaldı. Yıllar boyunca çocuklarını büyüttü, okuttu, meslek sahibi yaptı. Anne ve babasına sahip çıktı. Kendi ayakları üzerinde durmayı öğrendi.

Derken Hasan, yıllar sonra çıkıp geldi.

Saçları ağarmış, yüzünde yılların izleri vardı.

Yanında eski bir bavul ve kimsenin bilmediği bir hayat taşıyordu. Çocuklar yıllardır özledikleri babalarına kavuştu.

Ama Elif’in gönlünde tek bir soru vardı:

“Geç kaldın Hasan… Şimdi kapanan perdeleri yeniden açabilir misin?”

Hasan’ın anlatacakları vardı.

Elif’in ise yılların susturduğu bir kalbi…

Bazen affetmek kolay değildir.

Bazen unutmak mümkün değildir.