Nilgün Atay’ın kaleminden öyküler, hayatın insanı köşeye sıkıştırdığı anlara odaklanıyor. Bir genç kadının hiç bilmediği bir yerde tutunmaya çalışması, bir çocuğun bir anlık dikkatsizlikle ölüme karşı karşıya gelişi ya da bir başkasının kendi hayatından vazgeçecek noktaya gelmesi...
Atay, hadiseleri açıklamak ya da yönlendirmek yerine onları olduğu yerde bırakmayı tercih ediyor; bu da anlatılanların derinleşmesini daha gerçekçi kılıyor. Öyküler ilerledikçe ortak bir şey belirginleşiyor: İnsanların çoğu, hayatlarının yönünü kendileri çizmekten çok, karşılarına çıkan durumların içinde kalıyor.
Bir kararın sonucu, bir gecikmenin bedeli ya da bir ânın geri dönülmezliği... Atay’ın metinleri tam da bu eşiklerde duruyor. Okura bir sonuç vermekten çok, o ânın ağırlığını hissettiren bir anlatı kuruyor.