Ömer Seyfettin’in en bilinen ve sarsıcı hikayelerinden biri olan Falaka, çocukluk dünyasının masumiyeti ile dönemin eğitim sisteminin katı, baskıcı ve otoriter yüzünü usta bir gözlemle gözler önüne serer. Yazar, bu otobiyografik izler taşıyan eserinde, bir çocuğun zihninde trajik bir korku unsuru olarak yer eden falaka cezasını ve bu cezanın etrafında şekillenen suçluluk, adalet ve vicdan kavramlarını ele alır. Geleneksel mektep hayatının acımasız disiplinini, korkunun çocuklar üzerindeki psikolojik etkilerini ve dönemin toplumsal zihniyetini yalın ama bir o kadar da çarpıcı bir nesir diliyle aktaran hikaye, Türk edebiyatında çocuk psikolojisi ve eğitim eleştirisinin klasikleşmiş örnekleri arasında yer almaktadır.