Evvel zaman içinde neşesiyle evi dolduran Seher… şimdi konuşmak yerine susan Ömer… Ve aynı hayatın içinde giderek birbirine yabancılaşan iki insan… Çocukları için bir şeylere katlanan ama nasıl devam edeceklerini de bilemeyen dahası iç kırgınlıklarını dillendirmekten vazgeçen iki insan…
Demet Tezcan, Evvel Zaman İçinde kitabında zamanla değişen sevgiyi, geçmişe tutunmanın ve ondan kaçmanın iki ayrı yüzünü ve insanın bazen kaybettiği bir zamanı geri çağırabilmek için hatıralara nasıl sığındığını anlatıyor. Seher ve Ömer artık kelimelerin yetmediği bir yerde durmaktadır. Geçmişte birbirlerinde sevdikleri zıtlıklar, şimdi aralarında büyüyen mesafenin sebebi olmuş; konuşarak aşabildikleri kırgınlıklar suskunlukta derinleşmiştir. Seher’in içindeki ışık sönmüş; Ömer ise her geçen gün daha fazla içine kapanarak kendi sessizliğine gömülmüştür. Bir zamanlar konuşarak çözebildikleri her şey şimdi içlerinden çıkamadıkları bir suskunluğa dönüşmüştür. Aynı evde, çocuklarıyla yaşamaya devam etseler de artık bambaşka yalnızlıkların içindedirler. Zaman artık alışıldığı gibi akmamaktadır. Yalnız kalınan anlarda hem hesaplaşma hem yüzleşme hem de kaçış artmıştır.
Evvel Zaman İçinde, tanıdık, sahici ve içe dokunan anlatımıyla okuru; suskunlukların, hatıraların ve yarım kalmış duyguların izinde derin bir yolculuğa davet ediyor. Bir varmış bir yokmuş kocaman bir parantezin iki ucu sanki.