Bazı kapılar kapanmaz;
insan, açıldıklarını sanmanın içinde yaşar.
 
“Eşik”; alışkanlıkla kurulan hayatların, itaatle sürdürülen düzenlerin ve özgürlük sandığımız yanılsamaların içinden geçen sekiz öyküden oluşuyor. Bu metinlerde gerçeklik sabit değildir; algı değişir, nedenler gevşer, kesinlik yerini kuşkuya bırakır.

Birey, kimi zaman bir kapının önünde, kimi zaman bir kararın içinde, kimi zaman da kendi zihninin sınırında bekler. Her öykü, okuru bir adım atmaya zorlamaz; durmaya, tereddüt etmeye ve bakmaya çağırır. Çünkü asıl mesele geçmek değil, neden geçmek istediğimizi sanıyoruz sorusudur.
 
Bu kitapta anlatılanlar bir gelecek tasviri değil, bugünün sessiz anatomisidir.
Okur, her öyküde başka bir eşiğe gelir;
geçip geçmemek artık onun sorumluluğudur.