Bir çocuk, daha dünyaya bakmayı öğrenmeden olan biteni görmeye başlarsa ne olur?
Elif, Maraş’ın bir dağ köyünde büyürken gözleriyle değil, gönlüyle gören bir çocuktur.
Kuşlar, rüzgâr, taşlar ve toprak onunla konuşur; henüz yaşanmamış olanlar, kalbine önceden düşer. Ama herkes böyle bir bilgiyi taşımaya hazır değildir. Yıllar geçer... Elif yaşlanır, gözleri karanlığa gömülür. Fakat karanlık arttıkça, hakikat daha da belirginleşir

1978’e gelinirken Elif Ana, yaklaşan felaketi bütün bedeniyle hisseder:
“Kötü şeyler olacak...”

Bu kitap, bir kadının ömür boyu taşıdığı iyilik inadı, bir halkın hafızasına kazınan acılar ve görmenin aslında gözle değil, vicdanla ilgili olduğuna dair sarsıcı bir anlatı. Gerçek ile rüya, tarih ile kehanet arasında ilerleyen bu hikâye, okuru şu soruyla baş başa bırakıyor: Her şeyi önceden görmek bir lütuf mu, yoksa ağır bir yük mü?