Herkesin içinde kimseye göstermediği bir eksiklik vardır. Kimi bir kaybın ardından sessizleşir. Kimi hiç gerçekleşmeyen hayallerin yükünü taşır. Kimi ise her gün biraz daha kendinden uzaklaşır. Eksilmenin Eşiğinde, insanın kendi kırgınlıklarıyla yüzleşmesini, hayatın gürültüsü içinde kaybettiği sesini yeniden bulma çabasıdır. Yalnızlık, ait olma arzusu, gecikmişlik hissi, korkular ve yeniden başlama cesareti… Eksilmenin Eşiğinde, mükemmel insanların değil; yaralarıyla yaşamayı öğrenen insanların hikâyesi. Çünkü bazen en büyük kayıp, bir şeyi kaybetmek değil; kendinden vazgeçmektir. Ve bazen en büyük dönüşüm, tam da eksildiğini sandığın yerde başlar.