Roman ile sinema, birbirini çeken ve dönüştüren iki dünya. Biri kelimelerle örülmüş bir evren kurarken, diğeri o evreni ışık ve gölgeyle perdeye taşır. Peki bu taşınma sürecinde ne kaybolur, ne kazanılır? Kurgunun özü değişir mi yoksa yalnızca biçimi mi dönüşür? 
İsmail Irmacık, bu kitapta edebiyat ile sinemanın ortak dilini araştırıyor. Don Kişot’tan Dostoyevski’ye, Solaris’ten Leviathan’a uzanan geniş bir coğrafyada roman ve film arasındaki derin bağı izliyor. Kurmaca, parodi, anlatı ve anlam kavramlarını hem metinler hem de perdeler üzerinden irdeliyor; büyük yapıtların nasıl okunduğunu, nasıl izlendiğini ve nasıl yeniden doğduğunu gösteriyor. 
Irmacık’ın kalemi yalnızca analiz etmekle kalmıyor; okuyucuyu da bu entelektüel serüvene ortak ediyor. Edebiyatın gölgesi perdeye düşerken, sinemada ne tür bir ışık doğduğunu birlikte keşfediyoruz.