Aşkı; dört mevsim sanırdım veya öyle derlerdi. İnanmazdım. Her mevsimin ayrıcalığı ile güzelleştiğini söyleyenlere inat, ben hep bahar olarak görürdüm. Bahar hiç bitmesin, aşk hiç tükenmesin. Ancak yoksun ve uzaklardasın. Sol mememin altından her an heyecanla titreşimlerini duysam da, mahzun bakışlarına, kızaran yanağına hasret bırakalı asırlar geçmiş gibiyim. Senin ağırlığını yüklediğim sol omzum hem çok yorgun, hem de çok dinç. Bu iki tezatlığı taşıyan bedenimle gözlerim hep uzaklardaki seni arar, durur. Gönül yorgunluğu değil, ulaşılmazlığın yorgunluğu ey sevgili...