Donuk Vals, plastikten çiçekleri suladığımız o sahte bahçelere, birbirine asla değmeyen monologlarımıza, kalabalıklar içinde büyüyen görülme açlığımıza tutulmuş sarsıcı bir ayna.
Burada uçurumun kıyısında yavaşça acele edenler var.
Duyulmak için susanlar var.
Sancısını saklayanlar var
Sahte mutlulukların içinde usul usul çürüyenler var.
Elbette, kimseye çarpmadan, kimseye dokunmadan, tek kişilik bir valsi sonuna kadar sürdürenler de var.
Uğur Demirci, hikâyenin kurgusal gücü ile varoluşun sessiz idraki arasında gezinen türler arası bir metin kuruyor. Deneme ile öykü, felsefe ile iç döküş, karanlık ile ironi aynı sahnede buluşuyor. Her bölüm, modern insanın başka bir kırığını -hızını, yalnızlığını, arzularını, ertelediği vedaları, içine gömdüğü çığlığı- yokluyor.
Gürültünün ortasında kendi sesini duymaya cesaret edenlere...