Kuşku artık karanlıktan doğmuyor; aşırı ışıktan doğuyor. Her şeyin görünür, ölçülebilir, söylenebilir olduğu bir çağda insan, başkasından önce kendine yabancılaşıyor.
Mahremiyetin yerini teşhir, sessizliğin yerini enformasyon yığını, derinliğin yerini yüzeysellik aldıkça, kişi saydamlaşıyor. Saydamlaşan kişi, bir süre sonra kendine de güvenemiyor.

Bu sayıda kuşku, klasik anlamıyla bir belirsizlik hâli değil yalnızca. Daha çok, fazlasıyla açığa çıkmış bir dünyanın içinde, içten içe silinen insanın mahremiyeti. Her şeyin kaydedildiği, dolaşıma sokulduğu yerde hakikat çoğalmıyor; aşınıyor.

Distopya Kitaplık, Kuşku sayısında, bugünün ruhsal iklimine o tanıdık yerden bakıyor: yorgunlukla, tedirginlikle, içe çöken bir gürültüyle. Buradaki metinler, kesinliğin dağıldığı, güvenin performansa dönüştüğü, benliğin kendi üzerine kapandığı eşikte dolaşıyor. Her biri, bugünün insanında giderek büyüyen o sessiz yarığı yokluyor.
Hakan Akdoğan