Benim bildiğim gaz feneri, ışıtsın diye yakılmaz. Bağ evinde hikâye anlatıcısının horalı sesi abartılı yüz ifadeleriyle, el kol hareketlerinin gölgesiyle bir olsun diye yakılır...

Dışarıda Dokuz Ay, henüz sekiz yaşına basmamış bir çocuğun dalındaki yeşil ayvalara bakarak gün sayışıyla başlıyor; bozkırın tozlu yollarına ve ilk gençliğin acemi kavşaklarına uzanıyor.

Bünyamin K., taşra yalnızlığını, yoklukla sınanan aileleri ve sırtında eski bir ceketle dünyada yolunu bulmaya çalışan çelimsiz bir delikanlıyı son derece canlı ve içten bir dille anlatıyor. Bir fenerin ışığında beliren anılar, tekleri farklı ayakkabılar ve cebinde şiirlerle bozkırı aşan adımlar...

Elinizdeki kitap, çocukluğun saf bahçesinden geçip yetişkinliğin gürültüsüne savrulanların, geride bıraktıklarına dönüp bakanların hikâyesi.