Bir sabah uyandı ve yedi maskesinin çalındığını gördü. Sokağa çıplak yüzle fırladığında insanlar ona “deli” dediler. O ise güneşin ilk kez çıplak yüzüne değdiğini fark etti.
Halil Cibran’ın 1918’de İngilizce yazdığı ilk kitabı Deli, kısa meseller ve düzyazı şiirlerden oluşan ince ama derin bir cilttir. Maskesini düşürmüş bir adamın sesiyle konuşur: dost dediğimizin neden dost olmadığını, kuyudan içen kralın neden delirdiğini, narın içindeki çekirdeklerin neden tartıştığını anlatır.
Burada deli, aklını yitiren değil, ölçüye sığmayandır. Toplumun dikiş yerlerini gören, tapınağın basamaklarında oturan, kendi cehennemini yalnız başına sevendir.
Bu kitap bir ders vermez. Bir ayna tutar.
Ve o aynaya bakan herkes, içindeki delinin hâlâ hayatta olduğunu fark eder.