Öldürmenin estetize edilmesi, şiddetin “haklı” gösterilmesi, cinsiyetin çarpıtılması, uyuşturucu ve sapkınlık temalarının masumlaştırılması ya da tacizin örtük biçimde normalleştirilmesi kısa vadede kurgu olarak sunulan içeriklerin, uzun vadede toplumsal güvenlik riski üretmesine neden olabilmektedir. Bu tür anlatılar, çocukların bilişsel direnç kapasitesi henüz gelişmemişken, suç–ceza, iyi–kötü ve sınır algısını aşındırmaktadır.
Bu kitap, çocuk edebiyatını ve çocuklara yönelik görsel üretimi bir kültürel istihbarat alanı olarak ele almakta ve  yazarların, çizerlerin, içerik üreticilerinin farkında olmadan taşıyabildiği sembolik ve davranışsal etkileri görünür kılmaktadır. Geliştirilen analiz modeli, çocuk içeriklerinin risk ve fayda potansiyelini erken aşamada tespit etmeyi; önleyici güvenlik politikalarına ve bilişsel güvenlik mimarisine veri sağlamayı amaçlamaktadır.
Unutmayalım ki; Çocuklukta kurgu ile gerçek arasındaki sınırın bulanıklaşmasıyla başlayan bu süreç, bireysel normalin grup normuna, grup normunun ise toplumsal kabule dönüşmesiyle tamamlanır. Toplumsal köklü değişimler genellikle görünmez ve kademeli süreç içinde, fark edilmeden gerçekleşir.