İnsan, kendi karanlığıyla ne kadar uzun süre yaşayabilir?
Cendere Öyküleri’nde gerçeklik, alışıldık sınırlarını sessizce terk ediyor. Suç, vicdan, ölüm, inanç ve şiddet; grotesk karşılaşmaların, tekinsiz sahnelerin ve kırılmış hayatların içinde yeniden biçimleniyor.
Tamu Karaağaç, insanın hem kurban hem fail olduğu bir dünyaya bakıyor. Masumiyetin kolayca aşındığı, gerçekle hayalin birbirine karıştığı bu öykülerde asıl ürperti, karanlığın dışarıda değil, insanın içinde büyümesinden doğuyor.
Bazı hikâyeler karanlığı anlatır.
Bazılarıysa ışığın ne kadar uzakta kaldığını.