Bir kara lastiğin kokusundan şeker çuvalından yapılmış okul çantasına, ayakkabı boyacılığından pazarcılığa, gurbet gecelerinden anne baba duasına uzanan bu anlatı, Bitlis’in bir köyünde, yokluğun evin duvarlarına sindiği bir çocukluğun içinden seslenirken bir kuşağın canlı tanıklığını vadediyor.
Bu satırlarda açlık var, isyan var ama onlardan daha büyük ve derin bir şükür de var. Yoksulluk var ama insanı küçültmeyen, bilakis içini genişleten bir onur da var. Kayıplar, göçler, yarım kalan çocukluklar, erken büyüyen omuzlar, unutulmayan öğretmenler, babanın gölgesi, annenin duası ve her şeye rağmen hayata tutunan bir kalbin inadı var.
Cebimde Hiçlik Aklımda Dünya, insanın sahip olduklarının gelip geçici olduğunu, esasında değerli olanın hep yanında taşıdıklarından filizlendiğini anlatıyor. İnsanın gerçekten nasıl büyüdüğünü hatırlatan içten bir tanıklık bu. Bazen sarsıcı, bazen gülümseten, çoğu zaman boğazda düğümlenen bir hayat defteri…
İnsan, en çok da hiçbir şeyi yokken belli edermiş kim olduğunu. Cebindeki hiçlikten kendine koca bir dünya kurduğunda…