"Hayat, bir tren vagonunda rugan kundura ile çarık arasındaki o kısa ama uçsuz buçaksız mesafededir bazen. Bazen bir pınar başında namertçe savrulan bir sopada, bazen de bir toprak damın kıyısında fısıldanan o kadim kaderde: "Pıtke taba nıbeno; ya mıreno ya maneno." (Hiçbir şey olmaz; ya ölür ya kalır.)
Bu kitap; gurbette bir parça kara toprak hayaliyle avunanların, kendi gençliğini başkalarının hayatlarını büyütmek için bir sunak gibi vakfedenlerin ve bir fotoğraf karesindeki fındık kızılı gölgelere bir ömür mahkûm kalanların hikâyesidir.
Nazilli’nin Madran Dağı eteklerinden Anadolu’nun tozlu yollarına, oradan modern insanın çıkmaz sokaklarına uzanan bu yolculukta Hüseyin Kahraman, bizi en çıplak halimizle yüzleştiriyor: Bencilliğimizle, onurumuzla, hiç geçmeyen o `amorti` bekleyişimizle ve her şeye rağmen sönmeyen o içsel ışığımızla...
Siz hiç, bir kedi misali kendi yaranızı dünyanın en büyük sancısı sandınız mı? Cevabı bu sayfaların arasındaki o vakur sessizlikte saklı