Allahu Teâlâ insanın fıtratına rûhaniyet ve melekûtiyet koymuştur. Oruç bunun terakkisi, nefsin tathir ve tezkiyesi için husûsî bir sebeptir. Kanâat, sabır, sebat, hâle rızâ ve takvâ gibi melekûtî sıfatların terakki etmesinde orucun husûsî bir etkisi vardır. Buna ilave oruç ile, nefsin isteklerinden iradî olarak uzak durulmaktadır. Bununla da insan behîmî (hayvanî) istekleriyle alâkasını kopararak, mele-i a‘lâ ve melekût âlemiyle husûsî bir münasebet sağlamaktadır. Ancak oruçla bu maksat; yalnızca ibâdet fikriyle oruç tutulduğu, orucun bütün âdaplarına riayet edildiği ve orucun maksadına münafî olan bütün şeyden kaçınıldığı takdirde hâsıl olacaktır. Bunlar arasında en önemlisi şudur ki; oruçlu kimse her türlü ma’siyetten kaçınmalıdır. Özellikle de her türlü çirkin şeyden elini ve dilini mahfuz tutmalıdır. Bu yapılmadığı takdirde oruçla bu rûhanî netice asla hâsıl olmayacaktır.