Bu Gecenin Sabahı Yok, gecenin içinden konuşan öykülerden oluşuyor. Merkezde gerilim var. Sesin arttığı, susmanın ağırlaştığı, gündelik olanın yavaşça tekinsize dönüştüğü anlarda geçen bu metinler; kır yaşamını, topluluk ilişkilerini görünür olanın gerisine çekerek anlatıyor. Tuğrul Karataş, korkuyu olay örgüsüne değil, zamanın askıya alındığı eşik anlara ve anlatının satırlarına yerleştiriyor. Baba figürleri, söylenceler ve kolektif hafıza, bireysel deneyimin sınırlarını aşarak metnin merkezinde toplanmış. Karataş, korkuyu bir tür olarak değil, gündelik hayatın içinden süzülen bir algı biçimi olarak okura sunuyor.