Bazı yollar insanı yalnızca bir yerden başka bir yere götürmez; çocukluğuna, geçmişine ve kendi köklerine de ulaştırır.   

Bozkırın Ötesi, Ağrı’nın sert dağlarından Konya’nın uçsuz bucaksız ovalarına uzanan bir öğretmenin hayat yolculuğunu anlatıyor. Çocukluk yıllarının unutulmaz hatıraları, köy yaşamının sadeliği, bozkırın sessizliği, öğretmenlik yılları, göç, yoksulluk, dostluklar, kayıplar ve insanın toprağa duyduğu derin bağlılık bu yolculuğun temel duraklarını oluşturuyor.   

Gaz lambasının titrek ışığında geçen kış gecelerinden yayla yollarına, eski köy evlerinden okul sıralarına uzanan bu anlatı, yalnızca bir geçmişi hatırlama çabası değil; değişen hayatın içinde kaybolmaması gereken değerleri yeniden bulma arayışıdır.   

Kayahan Koran, insanın nereye giderse gitsin çocukluğun toprağını, sevdiklerini ve hatıralarını içinde taşıdığını anlatırken; sevgi, vefa, sabır, emek ve umut etrafında örülen bir hayat hikâyesi sunuyor.   

Çünkü bazı hatıralar geçmişte kalmaz.   

Toprakta iz bırakır, insanın içinde yaşamaya devam eder.