"Babası da onların arasındaydı. Yüzündeki düşünceli ifade hâlâ gitmemişti. Miran bir kez daha sabahki ince su akışını hatırladı. Sonra dereyi düşündü. Sonra kuruyan otları. Sonra da gökyüzünü. Masmavi gökyüzünü. Bir tek bulut bile yoktu.
O akşam güneş bozkırın ardında kızıl bir ışık bırakarak batarken Miran avluda tek başına oturdu. Tekir yanına kıvrılmıştı. Pamuk ise ahırın önünde uzanıyordu. Her şey sakin görünüyordu. Ama Miran ilk kez bu sakinliğin altında başka bir şey olduğunu hissediyordu. Bozkır bir şey anlatmaya çalışıyordu. Ve belki de onu ilk duyan kişi kendisiydi."