Gustave Flaubert’in ömrünün son yıllarını adadığı ve edebiyat tarihinin en sıra dışı dostluklarından birini anlatan başyapıtı Bouvard ve Pécuchet, insanın bilme arzusuna ve modern çağın sığlığına yöneltilmiş devasa bir ironidir. Paris’in boğucu yaz sıcağında, bir bulvar bankında yolları kesişen iki sıradan kâtip, aldıkları büyük bir mirasla hayallerindeki özgürlüğe kavuşur. Şehrin gürültüsünü arkalarında bırakıp yerleştikleri taşra çiftliğinde kendilerini tarımdan kimyaya, tıptan felsefeye, arkeolojiden siyasete kadar insanlığın ürettiği tüm bilim ve sanat dallarını keşfetmeye adarlar. Ancak attıkları her adım, denedikleri her sistem büyük bir fiyasko ve trajikomik bir yenilgiyle sonuçlanır.
Flaubert, bu iki eksantrik dostun bitmek bilmeyen merakı üzerinden insan kibrini, her şeyi bildiğini sanan burjuva ahlakını ve entelektüel sığlığı muazzam bir mizah ve derin bir melankoliyle hicveder. Bouvard ve Pécuchet, durmaksızın yanılan ama her seferinde birbie daha sıkı bağlanan iki dostun sarsılmaz sadakatini ve insan doğasının sınırlarını çizen zamansız bir klasiktir.