“Kavun acısı gibi bir his bu. Tam adını koyamazsınız ama tanırsınız.”
Bir masaya oturursunuz. Karşınız boştur.
Sait Faik’in öykü kişileri hep bu anın içinde yaşar. Birini beklerken, bir şeyi özlerken, kalabalığın tam ortasında kimseye dokunamazken. Yalnızlıklarını şikâyet etmezler. Taşırlar sadece. 
Boş Masa, Sait Faik Abasıyanık’ın yalnızlığı en derinden işlediği öykülerini bir araya getiriyor. Birahaneler, vapurlar, ada geceleri, ıssız sokaklar… Hepsinin ortasında, kendine yetemeyen ama buna alışmaya da razı olmayan insanlar.