Bir kandil ansızın söner, yıllardır unutulduğu sanılan bir yüz belleğin karanlığından çıkar, insan hiç ummadığı bir anda kendi yalnızlığıyla karşılaşır. Sabahattin Ali, hayatın sıradan görünen anlarında saklı acıları; yoksulluğu, çaresizliği, özlemi ve insan ruhunun sessiz kırılmalarını yalın ama sarsıcı bir dille anlatıyor.
Bu öykülerde şehirler, istasyonlar, ıssız yollar ve soğuk odalar yalnızca birer mekân değildir; insanın kendine, geçmişine ve başkalarına yabancılaşmasının sessiz tanıklarıdır. Kimi zaman bir bakışta kimi zaman yarım kalmış bir cümlede kimi zaman da gecikmiş bir merhamette bütün bir hayat belirir.
Sabahattin Ali’nin insanı derinden kavrayan anlatımıyla kaleme aldığı bu öyküler, aradan geçen yıllara rağmen aynı soruyu fısıldıyor: Bir insanın acısını gerçekten görebilmek için ona ne kadar yaklaşmak gerekir?