Cezveden yükselen telvenin kendine has kokusu eşliğinde kahvesini fincana döken genç kadın; ince porselen fincanı eline alıp yavaş adımlarla evin en huzurlu köşesi olan çalışma odasına geçti. Oda; krem tonlarındaki duvarları, ahşap kitaplıkları ve loş ışığıyla adeta bir sığınak gibiydi. Pencereden süzülen yaprak gölgeleri halının desenlerine şiir gibi düşüyordu. Her zaman olduğu gibi önce heyecanla raflarda intizamla dizmiş olduğu kitaplarına muhabbetle göz gezdirdi. Kitaplarını gözü gibi sever, zaman zaman onlarla konuşup dertleşmeyi çok severdi. Kimseye dökemediği içini yalnızca Rabbine ve dost bildiği kitaplarına açardı. Onun dünyası içe dönüktü. Kendi halinde, kimseye zararı olmayan ama ziyadesiyle kırılmış, tıpkı ismi gibi hassas bir kalbe sahipti. Nazenin…