Köyleri yakıldıktan sonra istemedikleri halde çaresizlikten dolayı birçok aile gibi onlar da mecburen şehre göç etmişlerdi. Şehre yerleşmeleri onlar acısından zorlu bir dönem olmuştu. İstekleri dışında neden şehre göç ettiklerine henüz anlam verecek yaşta değildi. Onu en fazla üzen şey köyden, oradaki yaşamından ayrılmış olmasıydı. Kendisi gibi köyü birbirine katan arkadaşlarından ayrı düşmesiydi. Köy özlemi, arkadaşların özlemi katlanarak onu düşünmeye sevk ediyordu. Sanki kendi öz köyünden yaşamından başka, hiçbir yer-yaşam alanı yokmuş gibi hissetmişti… 
Elinizdeki bu kitap, zorunlu göçün, sürgünün acımasız koşullarını anlatan binlerce yaşanmış öykülerden biri. Yaşanılan acı öyküler, maalesef nesilden nesile anlatılırken sanki bu acı öykülerin yaşanmasında iktidarların sorumluluğu yokmuş gibi davranmaları acıların yaşanmasına da ortak oluyorlar. 
Acıların yaşanmasının en büyük nedeni iktidar sahipleridir…