İnsanlar belli bir bilinç eşiğini geçtiklerinde içlerindeki Tanrıyla sohbet etmeye başlarlar. Kimisi aydınlanma der, kimisi kafayı sıyırmak... Tanrı, siz onunla sohbet etmeyi hak ettiğinizde sizinle konuşur ya da gerçekten kafayı sıyırmışsınızdır. Kimisi bunu kendine özel bir durum sanıp peygamberliğini ilan eder, kimisi de bu özgür bilincin tadını çıkarır ve kimseye söylemez. Bu bir nevi olgunlaşmanın en güzel tarafı, kendin dahil tüm insanları aptallıklarıyla baş başa bırakabilmektir. İnsanoğlu kendine Tanrı’nın gözünden bakmayı başardığında yarattığı hayal kırıklığının da farkına varmış olur.
Uyanamadığı her gün, düşünebileceği tek şey olan geçmiş hayatından gelen bu samimi gürültüyü duymazdan gelmesi mümkün değildi. Pencere önünde duran bir menekşe kadar dünyadan habersiz, yaşayıp yaşamayacağına kimin karar vereceğini bilmeden devam eden derin bir uyku...
