Bir tanık vardır; bir parkın kuytusunda durur öylece, bazen yağmur yer, zaman zaman güneşle kavrulur. Çocukların kahkahasını, yaşlıların iç çekişini, âşıkların fısıltısını, hırsızların planını, gençlerin hayalini, kalabalıkların öfkesini, çağın dönüşümünü taşır üzerinde. Ve tabii, bekler.
Bir ülkenin değişen yüzü, sokaklardan parklara taşan zaman, eski şarkılar, gençlik hevesleri, yoksulluk, umut, siyaset, korku, aşk, ölüm… Hepsi Bilek İzi’nin suskun gövdesinde birikiyor. Her gelen biraz oturuyor, biraz anlatıyor, biraz da kendinden habersiz tarihe karışıyor. Aynı hayat gibi: Değdiğimiz her yer de ufak da olsa kendimizden bir iz bırakırız.
S. Soner Selçuklu, Bilek İzi ile okuru alışılmış dışında bir anlatıya, sessiz bir tanığın yanı başına çağırıyor. Dinlemeye. Hatırlamaya. Kendine sormaya:
Biz ne yaşadık?
Neyi unuttuk?
Ve bütün bu olup bitenlerin içinde hangi iz bize ait?