Fyodor Dostoyevski’nin gençlik dönemi başyapıtlarından olan Beyaz Geceler, St. Petersburg’un gecenin gündüze karıştığı büyüleyici atmosferinde, yalnızlığı bir kader gibi sırtlanmış adsız bir "Hayalperest" ile kalbini başka birine kaptırmış çaresiz Nastenka’nın dört gece süren buruk hikâyesini anlatır. Gerçek dünyadan kaçıp kendi zihnindeki hayallere sığınan bir adamın, köprü üzerinde ağlarken bulduğu genç bir kıza duyduğu karşılıksız ve fedakâr aşkı konu alan bu kısa roman, modern insanın kalabalıklar içindeki yalnızlığını ve yabancılaşmasını eşsiz bir lirizmle işler. Dostoyevski’nin ileride yazacağı dev eserlerdeki "toplumdan soyutlanmış insan" tipolojisinin ilk ve en masum örneğini sunan eser, okuyucuyu insan ruhunun en hassas köşelerinde dolaştırırken, "Bir anlık mutluluk insanın bütün ömrüne yetmez mi?" sorusunun peşinden sürükleyen zamansız bir edebiyat klasiğidir.