Kendi yarattığı hayal dünyasında yapayalnız yaşayan isimsiz bir adam ve köprü köşesinde çaresizce ağlayan genç bir kadın. St. Petersburg’un aydınlık gecelerinde tesadüfen kesişen bu iki yalnız ruhun hikâyesi, yalnızca dört gece sürecek ama izi bir ömür silinmeyecek melankolik bir rüyaya dönüşür.
Dostoyevski, Beyaz Geceler’de aşkın, umudun ve insanın o dipsiz yalnızlığının en şiirsel, en sarsıcı halini sunuyor. Bu kitap, uyanmak istemeyeceğiniz kadar güzel, gerçeğe dönmek zorunda kalacağınız kadar acımasız bir başyapıt.