Evet! yazmak istiyordu ve uykusuzluğunun mükâfatı olan bu gece adeta biçilmiş kaftandı. İlham, böyle bir şey olsa gerek diye düşündü. Kalemin kâğıda değdiği, ölümsüzlüğe atılmış o ilk adımın büyüsüyle doldu içindeki tüm boşluklar ve karanlık bir ruhun ilk cümleleri belirdi bembeyaz kâğıtta:
“Yok kılındım en kılıksız hâlimle, kılınan ilk cenaze namazımda.
Tam ikindi vakti saf tuttular ihtişamlı yalnızlığımın gölgesinde.
Sahi, kim bu avaneler? Karanlığımı kıskanırcasına karşımda.
Ruhumu yakan, kanımı kurutan öfke şimdi hangi atımın heybesinde?