Ben hâlâ aynı insanım. Hâlâ gülebiliyorum.
Hâlâ düşünebiliyorum. Hâlâ sevebiliyorum.

Ben bu kitabı hastalığı anlatmak için değil, hastalığa rağmen yaşamın nasıl devam ettiğini göstermek için yazdım. ALS’den önce de hayata iştahla bakan, çalışan, gezen, okuyan, seven, plan yapan, kahkahası bol ve inadı güçlü bir kadındım. Ailem, dostlarım, seyahatlerim, kitaplarım ve küçük mutluluklarım vardı. 

Sonra bir gün sağ başparmağımın yapamadığı küçücük bir hareketle başlayan yol, beni hiç bilmediğim bir dünyanın içine soktu. Önce şaşkınlık, sonra korku, öfke, inkâr, yas… 

Ama bu kitap bir yenilgi hikâyesi değil. Konuşamayan, yürüyemeyen, kollarını kullanamayan, nefesini bir cihaza emanet eden bir bedenin içinde hâlâ dimdik duran bir zihnin, kalbin ve mizahın hikâyesi. Trakeostomi, PEG, yoğun bakım, ambulanslar, kayıplar, ağrılar, çaresizlikler kadar; dostlukların, anneliğin, inadın, kitapların, kahkahaların ve hayata tutunmanın da hikâyesi. 

ALS benden çok şey aldı ama anlatacaklarımı alamadı. Ben hâlâ buradayım. Ve ben, bütün hastalıkların gözünün içine baka baka yaşamayı seçiyorum.