EVELALLAH, EYVALLAH

feryadım bir deli rüzgâr gibiydi
düştüyse de “yar”larına gâvurdağı’nın
yüreğim yanmadan önce...
eserdi daim boranı cümle yörenin

baraklar bozlaklar çığırırdık
bir orkestra gibi çağlardık
operalar gibi gürlerdik gürül gürül
isyan ederdik hoyratlarla, deyişlerle, nefeslerle
gül atanımız da olurdu, yas tutanımız da
sinsi sinsi vuranımız da pusularda
diz çökmedik; fermanlara, fetvalara
evelallah, eyvallah

salkım saçak dökülse de sözlerimiz
sinesi yaralı meydanlara
sulardı toprakları gözlerimiz
harmanı harman eylerdik
yolumuzu yol, yoldaşımızı yoldaş
ekmeğimizi her dem helâl eylerdik
evelallah, eyvallah

haydi avşaroğlu adsız ozan
haydi yağız süleyman;
haydi bir daha, haydi bin daha
evelallah, eyvallah