Ömer Seyfettin, yaşadığı dönemin geleneksel dil ve edebiyat anlayışına bağlı kalmayan yenilikçi kişiliği ile düz yazımızın gelişme aşamasında büyük dönüşümler yarattı. “Tabii lisan, konuşulan lisandır.” ilkesi üzerinde inatla durarak yalın bir anlatım kurdu.

Öykünün akışında sağladığı hızlılık, olay-kişi-çevre bağlantılarındaki doğallık ve en önemlisi ustalıkla yarattığı yergi havasıyla bugün de canlılığını koruyan eserler verdi. Döneminin eski dil beğenisine saplanıp kalan yazarlarını okunmaz duruma düşüren “zaman” onu haklı çıkardı.