Kırkkız Dağı’nın eteklerini gören minik bir penceremiz vardı kerpiç evimizde. Bazı zamanlar uzun uzun bakar yolunu gözlerdim babamı. Çünkü o dağın ardı uzak diyarlar, özlem dolu yıllar, kaybolan çocukluğumdu.
Ekmek parası için çıkılan gurbet el Almanya’ya babam da gidivermişti. O andan sonra her şey değişmişti. Kayıp hatıralarımız oluşuveriyordu bulmaya çalıştığımız. Annem dimdik durmaya çalışsa da söyleyemediği cümleler, yaşayamadığı günler onu içten içe üzüyordu.
Takvim yaprakları eksildikçe içimizdeki boşluk derinleşiyordu. Hayatta herkesin farklı bir hikayesi vardı elbette ama bizim yaşadıklarımız çocukluğumuzun geçtiği eve sığmayıp taşıyordu.
Babamın gurbette olması ile bizim yarım kalmış duygularımız bir türlü tam olarak buluşamıyordu. Mektuplar, solmuş fotoğraflar, silik hatıralar, kavuşmak için edilen dualar... Araya giren yollar bizden çok şey alıp götürmüştü. Keşke daha iyi anlayabilsek ve anlatabilseydik. Uzaklara dalarken gözlerimiz belki daha iyi anlayabilirdik.